تأثیر سازمان های ایمان محور در مدیریت و توسعه پایدار محله های شهری

قسمتی از متن پایان نامه :

به بیانی دیگر: کسی نمی‏تواند ادراک خود را از احساس و تجربه دینی، تبیین کرده و توصیف نماید. به هر حال، ذهن بشر، این نارسایی را فراموش می‏کند و امر قدسی را (که در ذهن او هست) با خود واقعیت مطلق، یکی می‏بیند. عبادت و مراسم دینی را در ذات خود یک امر قدسی تلقّی می‏کند؛ زیرا که ماهیت و کاراکتر آن، به عنوان حامل امر قدسی، به چیز دیگری دلالت می‏کند که در اقدام ایمان پنهان می باشد. در واقع، ایمان (موجود در ذهن بشر دیندار) به سوی همان ذات حق، جهت‏گیری دارد امّا در ظاهر، این جهت‏گیری به سوی چیزی می باشد که نشان دهنده‏ی اوست و او را نمایش می‏دهد.

2-4-6-1  ایمان عرفانی

حدود و شکل و نمود (نوع ظاهری و تشریفاتی) ایمان، در همه ادوار تاریخ، تصوّف را به برداشتن یک گام رادیکال، در عرصه ایمان وا داشته می باشد. تصوّف کوشش دارد ایمان خود را از هر واقعیت جزیی یا مطلق واقعیت (جسمانی) بالاتر و برتر بداند و به یک ایمان خالص دست یابد. تصوّف، حقیقت ذات حق را، اساس یا جوهره همه اشیا، می‏داند. او، یک واحد بی مثال، غیر قابل توصیف، هستی ما فوق هستی، بلکه عین هستی می باشد. جاذبه‏ی ایمان عرفانی، آن نیست که واقعیت و شکل مراسمی دینی، ایمان را رد می‏کند و آداب و مراسم عبادتی، قشر ظاهری مذهب، تلقی گردد؛ بلکه ادعای آنها، عمیق‏تر از این مسایل ظاهری، مطرح می باشد. ایمان عرفانی، پایان یک راه طولانی عبادتی می باشد که از شکل ظاهری و واقعی ایمان (مراسم عبادت) شروع می‏گردد و به آن نقطه پایانی می‏رسد که بشر عارف در ذات حق به مقام فنا رسیده و همه‏ی مراسم دینی، در آن مقام خالص الوهیت ناپدید شده و محو می‏گردد. ( خانجانی ، علی اکبر ، 1377 ، صص 54-1 ).

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

البته عرفان هیچگاه، غیرعقلانی نیست. بعضی از بزرگترین عارفان در اروپا و آسیا، همزمان، از بزرگترین فیلسوفان و برجسته‏ترین روشن بینان ، در ثبات رأی و عقلانیت بوده‏اند. امّا آنها به حقیقت، دریافته‏اند که مفاد این اعتقاد در اندیشه کاتولیسم واقعیت دارد.  حقیقی ایمان به ذات حق و واقعیت مطلق نه در بخش وجزیی از واقعیت (چنان‏چه در مراسم دینی مطرح می باشد) مطرح بوده و نه با اصطلاحاتی از سیستم عقلانی و فلسفی، قابل توصیف و تبیین می باشد، زیرا که :

«پای استدلالیان چوبین بود                    پای چوبین سخت بی‏تمکین بود»

جوهره‏ی ایمان، یک موضوع اشراقی و یک تجربه درونی می باشد، و کسی می‏تواند به زبانی از ذات حق، سخن بگوید که در همان حال، امکان سخن گفتن در باره ذات حق را منکر گردد؛ زیرا که خداوند به وصف قال نمی‏آید بلکه او را بایستی با وصف حال دریافت نمود. این تنها راهی می باشد که ایمان عرفانی، خود را توصیف می‏کند. ممکن می باشد کسی بپرسد: اگر معنی و مفاد ایمان عرفانی این می باشد که از هر نوع چیز قابل تبیین، برتر و بالاتر می باشد، دیگر، در این فرض، چیزی وجود ندارد که آن را توصیف و تبیین نماید؟ آیا ایمان عرفانی، بر روی تجربه حضور امر قدسی (خدا) استوار نیست؟ باز در این فرض، اگر مفروض این باشد که ذات حق و وجود مطلق، از هر نوع تجربه ممکن بالاتر و برتر می باشد، این چنین تجربه‏ای چگونه ممکن می باشد؟

سوالات یا اهداف این پایان نامه :

1 ) آیا سازمانهای ایمان محور از حیث مفهومی و کارکردی با سازمانهای محله محور قابل انطباق هستند؟

2) این سازمانها در شکل گیری و تقویت مدیریت و توسعه پایدار محله ای در محدوده مورد مطالعه (خصوصاً محلات منطقه 1 تهران) چه کارکردی می توانند داشته باشند؟

 دانلود متن کامل پایان نامه جغرافیا در لینک پایین صفحه